محمد رضا شجریان - عاواد

برخيز تا   يک سو   نهيم اين   دلق ازرق   فام  را        بر باد   قلاشي دهيم   اين   شرک   تقوا   نام را
هر ساعت   از نو قبله​اي   با  بت پرستي مي​رود        توحيد   بر ما   عرضه کن   تا بشکنيم   اصنام  را
مي   با جوانان   خوردنم    باري   تمنا    مي​کند        تا   کودکان   در پي فتند   اين پير    دردآشام   را
از   مايه    بيچارگي    قطمير    مردم    مي​شود        ماخولياي     مهتري    سگ   مي​کند   بلعام   را
زين   تنگناي   خلوتم   خاطر   به صحرا مي​کشد        کز   بوستان   باد   سحر  خوش مي​دهد پيغام را
غافل    مباش  ار   عاقلي درياب اگر صاحب دلي         باشد  که    نتوان   يافتن   ديگر   چنين   ايام  را
جايي که سرو بوستان   با پاي   چوبين مي​چمد         ما نيز   در رقص   آوريم آن   سرو سيم   اندام  را
دلبندم   آن   پيمان   گسل منظور چشم آرام دل         ني ني   دلارامش   مخوان کز   دل ببرد   آرام  را
دنيا و دين و صبر و عقل از من  برفت اندر   غمش        جايي   که   سلطان خيمه زد  غوغا نماند عام را
باران  اشکم  مي​رود   وز   ابرم   آتش   مي​جهد        با پختگان گوي اين سخن سوزش نباشد خام  را
سعدي نصيحت نشنود ور جان در اين  ره مي​رود        صوفي  گران جاني   ببر   ساقي  بيار آن  جام را